Neye Odaklanırsanız Onu Cezbedersiniz.
26 Ekim 2016
Takıntı Hastalığı – Obsesif Kompülsif Bozukluk
26 Ekim 2016

Depersonalizasyon Bozukluğu ve Tedavisi

Kişi depersonilazasyon (Kendine Yabancılaşma) durumu içimdeyken kendisinin deliriyormuş gibi hisseder. Çevresindekilere, ailesine ne oluyor bana, ne zaman geçecek bu diye durmadan sorar durur. Kendisine herşey çok farklı ve anormal gelir. Kişi uzuvlarını (elleri, ayakları), kendi bedenini, sesini, yaşadığı hayatı ve kendine dair birçok şeyi alışılagelmişin dışında algılar. Örneğin eline bakar “Bu el mi?”, “El ne?” gibi kendisine bile sonrasında garip gelen bir dizi soru sorabilir. Aynı zamanda kişi kimi zaman duygularını ya da yaşadıklarını hissedemez, hatta düşünemez.

Depersonilizasyon halinde kişi tam olarak kendine yabancılaşma durumundadır. Kendisini bedenininden ayrılmış ve bedenininden dışarıdan bakıyormuş gibi hisseder. Bununla birlikte gerçeği değerlendirme yetisini kaybetmez, aksine bu durumu anlamlandırmaya çalışır. Böyle bir algının gerçekte olmayacağını bilir ve durumun üstesinden gelebilmek için sürekli çabalar.

Depersonilizasyon (Kendine yabancılaşma) hali gün içinde sürekli bir şekilde devam edebilirken, yineleyici şekilde de olabilir. Kişinin günlük yaşantısını, sosyal hayatını etkilediği gibi, iş hayatını da oldukça olumsuz etkiler.

DSM5 Tanı Ölçütleri Kitabına Göre: 

Kendine Yabancılaşma (Depersonalizasyon)/ Gerçekdışılık (Derealizasyon) Çözülmesi

A. Sürekli ya da yineleyici, kendine yabancılaşma, gerçekdışılık yaşantıları ya da her ikisinin birlikte olduğu yaşantıların varlığı:

  1. Kendine Yabancılaşma (Depersonalizasyon): Kişinin düşünceleri, duyguları, duyumları, vücudu ya da eylemleriyle ilgili olarak gerçekdışılık, kendinden kopma ya da dışarıdan bir gözlemciymiş gibi olduğu yaşantıları. (Örneğin: algısal değişiklikler, zaman algısında çarpıklı, duygusal ya da bedensel uyuşma.
  2. Gerçekdışılık (Derealizasyon): Çevredekilerle ilgili olarak gerçekdışılık ya da kopukluk yaşantıları (Örneğin: İnsanlar ya da nesneler gerçekdışı, düşsel, sisli, ya da görsel açıdan çarpık olarak yaşantılanır.

Yabancılaşma ve kendine yabancılaşma  sosyal hayatı ve iş hayatını olumsuz etkiler.

Bu rahatsızlıktan bahsedebilmek için belirtilerin madde kullanımı  ya da başka bir sağlık durumu sonrasında çıkmamış olması gerekir.

Tedavi Yöntemi:
Yabancılaşma hali insanlarda büyük korku yaratır, bunun psikolojik bir durum olduğu ilk etapta anlaşılamayabiliyor.  Bu sebeple kimi zaman alternatif tedavi yöntemlerine başvurulur. Ancak bunu önermiyorum.

Sürecin başlangıcında öncelikle klinik psikolog yada psikiyatra başvurulmalı. Kimi zaman yanlış yönlendirmeler yüzünden alternatif yöntemlere başvurulur ancak ilaç tedavisi ve psikoterapi dışında bir yöntem önerilmez.

Depersonilizasyon (Kendine yabancılaşma) durumunda psikolog desteği almak istiyorsanız yazımıza göz atabilirsiniz.

Klinik Psikolog
Barış Gürkaş
Istanbul

19 Comments

  1. Neslihan dedi ki:

    Iyi akşamlar ben 14 yaşında bi gece bi atakla uyuyama haline kapaıldim ve sonunda bu hastaligin beni zamanla ıcine aldigini gordum iyleşmek için cabalar zarf etdim yapmadigim şey kalmadı 23 yasimdayim simdi ve zaman zmaan bu baş belasiyla ugrasiyorum yani yabancılaşma hissiyle kendimi öldurmek istyorum bıktim artik boş bi hayattan bıktim bugun kesin duzeldimmi diye sabahlara uyanmaktan bu hastaliktan deliren varmi yada gercekten kurtulan şuandada hic peşimi brakmiyo 6 aydir kesintisiz bu rahatszligi yaşiyorum icimi rahatlatmak ve ben pskolojik sorunlu degilim dmekten bıktım

    • muhammet dedi ki:

      Bende aynisini yasiyorum suan yaklasik 5 Aydir ortamlara cikamiyorum sesten gurultuden rahatsiz oluyorum

      • zuhal gök dedi ki:

        3 yıldır yaşıyorum sabır sabır bende her sabah uyandığımda kurtulmuşumdur umuduyla uyanıyorum ama olmuyor

  2. Mahmut dedi ki:

    Hocam Merhaba yaşım 14 galba bende bunları yaşıyorum kötü oluyorum bazen ne yapmam lazım kesin iyileşirmi tedaviye başlasam birde lise okıyorum dersleimi etkiliyeceğini düşüyorum ne Önerirsiniz

  3. 0utlawz dedi ki:

    Hocam ben 20 yasindayin uyusturucu kullaniyordum eskiden ama agir iciciydim 2 aydir hicbisey icmiyorum ama 2 aydir buna bagli olarak derealizasyon , ve hafiza bozuklugu yasiyorum psikoterapi merkezine gidiyorum 3 haftadir ama bunun psikolojik oldugunu dusunmuyorum cunku guclu bi insanim sizce napmaliyim yasadiklarim cok zor …

    • Barış Gürkaş dedi ki:

      Merhaba Berk,

      Bu durum hayatı oldukça zorlaştırır. Bu süreçte terapi oldukça önemli. Ama bu terapiyi bu konuyla çalışan bir uzmandan alman gerekiyor.

      • 0utlawz dedi ki:

        Benim psikologum isinde oldukca basarili bir hanim efendi fakat psikiyatriyede gitmemi soyleyen ailemden ve cevremden tanidiklarim var sizin oneriniz nedir ?

        • graniumzelar dedi ki:

          Umarım bu süre içerisinde probleminizden olabildiğince arınmışsınızdır. bir psikolog olarak ben de bu problemi yaşıyorum. üniversiteden mezun olduğum dönemde pek çok şeyin üst üste gelmesiyle ( terk edilme,mezuniyet sonrası yol çizmede problem, iflas) kendisini aksettirdi. Bir yılı aşmasına rağmen bu problemden bir türlü kurtulamadım. Kendi problemimin iş hayatımdaki buhranların getirdiği bir kimlik çözülmesi olduğu kanaatindeyim. Geçen hafta 24 yaşıma girdim, samimi söylemek gerekirse bu durumdan oldukça sıkılmış vaziyetteyim. psikiatrinin önerisiyle cipralex e başladım, bu zorlu sürecin getirdiği kaygıyı azalttı epey ama ortada kalan yine depersonalizasyon ve derealizasyon oldu. evimin balkonuna dahi yaklaşmaktan çekiniyorum, içimden bu sancıyı bitirme isteği geliyor, ailem için hayattayım, ve onlar için yaşayacağım. Bunları da kendimi ifade edip rahatlamak için yazıyorum. Artık kimseye olumsuz bir şeyler söylemediğim, personamla yaşadığım şu dönemlerde birilerine bir şeyler anlatmak beni bir nebze olsun rahatlattı. herkese şifalar diliyorum

  4. Sena dedi ki:

    16 yaşındayım ve durduk yere oldu olmaması için düşünmemeye çalışıyorum ama daha yeni başladı sanırsam, deliriyorum sandım ilk başta lisedeyim ve sınavlarımı da etkileyecek psikolog bunu kesin olarak çözebilir mi ?

  5. Mustafa dedi ki:

    Daha 11 – 12 yaşlarındayken yatılı bir yurtta okuyordum. Yurt yönetimi çok baskılıydı.
    Hiç unutmam bir gün yemekhanede önümdeki elmaya sabit bakarken ortam ışığı aniden değişmesiyle rüyalar alemindeymişim gibi bir his geldi ve sonrasında baktım rüyaya dalmışım bile… O günden sonra hiç uyanamadım. Bazen gün ışığının aniden vurmasıyla uyanacakmışım gibi olsam da bir türlü olmadı!
    Artık gördüğüm hiçbir şey gerçek değildi, her gün dünyaya farklı pencereden, farklı bir psikoloji haliyle bakıyordum. Baktığım bazı nesneler ise bana çok saçma geliyor, önümdeki koca adamlar cin ali gibi, incecik birşey görünüyordu.
    Bunun üstüne bir de kapalılık korkusu, dünyadan dışarı çıkmak, uzayda özgürce dolaşmak isteği geliyordu.
    Nadir de olsa duvarların, tavanların üstüme doğru geldiğini gördüm. Bazen de çarpıntı şeklinde kalp atışlarım göğsümde belli oluyordu.
    En garibi de arada kendimi kaybetme gibi his geliyor, acaba buradamıyım? başka yerde miyim? ben neredeyim? ben var mıyım? yok muyum? gibi saçma şeyler….
    Neyseki bu duyguları tek başıma, kimseyle paylaşamadan zirvesini yaşadım.
    Gel git zaman 14 – 15 yaşlarında yurttan ayrıldım ve biraz da olsa rahat bi hayata başladım.
    Baktım bu belirtiler beni öldürmüyor, fiziksel bir zarar da vermiyor; umursamamaya başladım. Ben umursamadıkça saydıklarım beni yavaş yavaş terk etmeye başladı. Her ne kadar rüyadan uyanmamış olmasam da; rüya durumuna da alışmıştım artık.
    Yalll nızz. ne zaman biraz stres yapsam yavaş yavaş giden bu duygular hızlı bir şekilde geri geliyordu.
    Peki ben sallıyor muydum??? hayır!!!!
    Taa ki bir kaç ay öncesine kadar.
    Uzatmadan şimdi 33 yaşındayım ve 2 ay önce akciğer ameliyatı geçirdim. Akciğerimden iyi huylu tümör çıktı.
    Sonrasında nasıl olduysa içimi korku, kaygı, panik her türlü habis duygular kapladı.
    Kaçırdığım diğer hislerim sanki kendilerini güncelleyerek daha güçlü bir şekilde geri geldiler.
    Başıma kramp tarzı ağrılar vurmaya başladı. Fiziksel şeyler hissetmeye başladım.
    Hergün bir organıma takıyorum ….Acaba vucüdumdaki şu nokta şu hastalığın belirtisi olabilir mi? Gözlerimdeki kılcal damarlar neden bu kadar belli, daha önce böyle miydi? …sanki şuramda daha önce bu çizgi yoktu gibi gibi…
    Vesselam uzun süreden sonra huzurum, uykum neyim herşeyim kaçtı.
    Sormak istediğim şu takıntılı durumdan nasıl kurtulabilirim. Nasıl bir yol izlemeliyim.

    • Berika dedi ki:

      Üzülmeyiniz ! zira yalnız değilsiniz. Bende 12 yaşından beri bu hastalıktan muzdaribim. Üstüne 2 çocuk sahibiyim. Şimdi kendii adıma endişeleri bıraktım evlatlarımda da (hatta zurriyetimde ) olur mu sıkıntısına düştüm. Ben kendi adıma hem sizin adınıza her gün dua ediyorum. Ne diyelim bununla yasamak çok zor olsa da RABBİM imtihanımızıi İMANİMİZDAN büyük eylemesin.

      • Volkan dedi ki:

        2016 Yılından beri bu rahatsızlığı hissediyorum.24 yaşındayım ve hiç geçmeyecek gibi hissediyorum.Bu durumdan kurtulabilirim değil mi?Lütfen bana dua edin benim de dualarım sizinle.

  6. Burcu dedi ki:

    Ben bu duyguları dibine kadar yasadım ve neyi fark ettim bılıomusunuz umursamamayı,takmamayı,beynınız sızınle oyun oynuyor,
    kısılıgınızı kaybedecek sekle gelıyorsunuz ama en acısıda cevrenızdekı kımse bunu farketmıyor taakıı sız anlatana kadar…
    ve bu hastalık cok strese gırdıgınızde,bırılerı sızın uzerınızde hakımıyet kurmaya calıstıgında(anne,baba,koca vs) ve sızın elınızden bırsey gelmemesınden,kendınızı ıfade edememnızden…
    Ben bırgun ısyreınde calısırken bıranda oldu ozamanlarda annemle cok tartıısıyoduk,cocuguma bakıyordu annem ama her tartısmamızda bakmam deyıp benı strese sokuyordu,esımle cok tartısıyodum ,herkes uzerımde hakımıyet kurmaya calısıyordu bende ızın vermeyınce stres,sıkıntı,aglama krızlerı sonuc bu hastalık…
    ısyerımde calısırken bırden oldu etrafımda konusan ınsanlar bana hanı boyle ugultu gıbı geldı, ruya alemıne gectım sankı,bunlar kım demeye basladım,ıcıme acayıp bır sıkıntı oturdu,beynım uyustu,etrafımada bellı etmemeye calıstım,tuvalete kostum aynadan kendıme bakınca korktum,ıste benım 1 yıl boyunca surecek fılmım basladı…
    aylar sonra anneme anlattım ama ona sacma geldı kendı cektıgı sıkıntılar kadar sıkıntımı cekmısımde delırıyomusum dedı,esım hıc anlamadı benı,cocuguma sabrım yoktu benım cocugummu dıodum,kendı kendımı dınlıyordum resmen,dusunun okadar sıddetlendıkı balkondayken yoldan gecen arabalar,ınsanlar oyuncak gıbı gelıyodu,dunya bos gelıodu bana ,ablama anlattım bırgun benı pskıyatrıye yonlendırdı ılac kullandım 1 yıl olcak ılac kullanalı ama bır strese gırsem hemen aynı seylere gecıodum ,ılac belkı destektı ama en cok kendı ıradenız ve manevıyata yonlenmek benı kurtardı,her aksam dua ettım Allaha sıgındım ,yardım ıstedım,kıtap okumaya basladım,komık vıdeolar ızledım guldum,dısarı cıktım ,hava aldım,ınadına ınsanlarla ıletısımımı kesmedım ,sohbet muhabbet ettımhep, kendımı eve kapatmadım,nekadar konusurken benmı konusuyorum desemde sonra ıcımden tabıkı sen konusuyosun yok deden konusuyo deyıp kendımle dalga gectım:)pozıtıf ınsanlarla takıldım hep, en onemlısı ınsanların hareketlerını takmamayı ogrendım,sonra dusundum ruyada ısen, gecmısın yalanmıydı senın dedım hep kendıme,
    hayır yalan degıldı, suan bır donem yasıyosun ama gececek dedım hep, coksukur suan cok ıyıyım en ufak kendımı sıkıntıya sokan ortamlardan kacıyorum hemen, kımseyı dınleyemem cunku bunu ben yasadım,ben bılırım kımse yasamadan anlamaz yasayan bılır…
    her sabah uynaıp bu beden benımmı,ben mı yıyorum,ıcıyorum,sacam sapan seylerı ben yasadım,ınsanlar gulup eglenırken ben bır bardak kahve,cay ıcmenın keyfını ozluyodum,delırmek uzereydım ama delırmedım,ınsanın en ıyı doktoru yıne ınsanın kendısıdır bunu sakın unutmayın,kendınızıde salmayın,unutmayın bu dunyaya bırdaha sızden gelmeyecek,

    • Merve dedi ki:

      Yorumunu okudum. Aynı şeyleri bende yaşıyorum gibi. Benimkisi de TV gördüğüm insanlar. Dışarıda gördügüm.insanlar çevremdekiler normal ben niye anormal gibiyim diyorum..

  7. sait dedi ki:

    ya siz ne diyorsunuz 18 yaşında giricem gerçek hayat nasıl hiç göremedim çocuklugumdan beri ya 10 yıldır bu hastalık ama alıştım sevdigim biri beni üzerse ailem fln intihara yönelesim geliyor hayattan zevk almıyorum savaş cıksa en önde gitmesem namerdim

  8. kurt dedi ki:

    Bu uyuz durum ne yazıkki bendede var tam ne zaman başladı emin değilim kendim yaşadıklarımı ve hissetiklerimi yaza yaza bu hastalığa ulaştım belirtileri %100 uyuyordu kendine dışardan bakma hissi vs bende bazen kol ve bacak hissizliğide oluyor yani hissediyorum ama kol sanki kendi hareket ediyormuş gibi biraz göğsümden yönetiyorum gibi anlatması zor birşey bazende bacaklarımı ince hissedip kırılacak gibi bir durum oluyor sivdi şeyler beni rahatsız ediyor çok kötü birşey gerçekten bir nevi kendinizden çıktığınız için ne kol ne bacak birşey kalmıyor eskisi gibi sanki dipsiz bir kuyuya düşüyorsun ama çıkılmıyor bunun tam sebebi nedir çok araştırdım ama bulamadım sanki beyinde birşey tam erişime engel oluyor gibi pc kullanan arkadaşlar bilir yarım yetkili bir windows hesabı gibiyiz sanki :)) Allah herkese şifa versin 1-2 defa cidden camı açıp atlayasım geldi geçecekmiş gibi durmuyor moralim bozuk veya iyi olmasına bakmıyor aniden bu vaziyete girebiliyorum anlık birşey aynada kendime bakınca başkasını görüyormuşum gibi oluyor bu nerde başladı bilmiyorum ama kurtulursam çok iyi olacak.

  9. Esin dedi ki:

    Merhaba! Bende bu durumu yaklasik 6 yildir yasiyorum …bedenim ruhum ayri gibi uzun yillar cesitli ilaclar kullandim ama fayda etmedi…sadece uyustum ve ustune 20 kilo aldim panik atak hastalari daha cok yasiyormus..disardan belli etmesemde yasadigimi ben bilirim ..bunun tedavisi var mi ? Ilac kullanmak istemiyorum artik…

  10. Bilinmeyen dedi ki:

    Böyle bir hastalığın olduğunu bilmiyordum sadece bende var sanıyordum. Tesadüfen denk geldim. Şuan bile çok farklı hissediyorum. Ben kendimi bildim bileli böyleyim. Ufakken bir düğündeydim müzik sesi, ortam derken birden bilincimi kaybedip bayılmışım gibi düşünce ne oldu hatırlamıyorum. O günden beridir seslere karşı çok hassasım. Kalabalık ortam olunca kendimden çok çabuk geçiyorum. Sanki ölmüşümde daha önce yaptıklarımı görüyorum gibi. Ne düşünürsem oluyor. Şu olacak diye hissediyorum pat o oluyor. Açıkçası ben alıştım pek umursamıyorum. Bunun tedavisi olacağını da düşünmüyorum. Korkacağım birşey oluyor fakat ruhen o kadar umursamazım ki ama bedenim titriyor. Kavga, tartışma olunca kendimden geçiyorum bu sefer tamamen kendimi hissetmiyorum. Ağzımdan bir çığlık kopuyor fakat yapan ben değilim. Gözyaşımı hissetmiyorum. Gerçekten sevemiyorum. Ufak bir tartışmada ellerim titriyor. Aynaya bakıyorum farklı hissediyorum o kişi ben değilim gibi…

  11. Cem dedi ki:

    Merhabalar ben 21 yaşındayım ve 10 yıldır bu durumu yaşıyorum ancak ilaçlar çok az etkili kesin bir çözümü yok gibi benim bir gün internet kafede.oyun oynarken başladı kafamı ekrandan bir çevirdim sanki herşey anormal gibi gelmeye başladı anlatıyorum ama.kimse anlamıyo 1 yıldır düzenli ilaç kullanıyorum 6 aydır da anafranil kullanıyorum umarım geçer

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir