Depresyon Sadece Zihinsel Bir Hastalık Değil
14 Mart 2016
Neden Şanslı Bir İnsan Değilim?
25 Mart 2016

Terapi İnsanları Paradan Daha Mutlu Ediyor

terapi ve para ilişkisine farklı bir bakış açısı

Yaşamak için yeteri kadar paraya ihtiyaç duyarız ama yığınla para sizi çok daha mutlu etmez. Bizdeki deyimiyle “Parayla saadet olmaz.” Bu hepimizin -ister psikoloji araştırmalarından ister zengin insanlardan olsun- duyduğu bir şey. Peki bunun doğru olduğuna inanıp ona göre mi hareket ediyoruz?

Terapi ve Para İlişkisi

İçimizdeki şüpheciyi ikna etmek için size Manchester ve Warwick Üniversiteleri araştırmacıları tarafından yapılan bir çalışma istatistiği sunalım (Boyce & Wood, 2009). Paranın sağladığı mutlulukla psikolojik terapinin sağladığı mutluluğu karşılaştıran bu araştırmanın sonuçlarına göre terapi sizi daha mutlu etmekte paraya göre 32 kez daha uygun maaliyetli.

Bu değeri, terapiye başlayan binlerce insanı inceleyip onları gelirinde büyük artışlar olan insanlarla karşılaştırarak elde ettiler.

Sonunda anlaşıldı ki terapiye harcanılan her $1,300’dan sağlanan mutluluk artışını elde etmek isteyen bir kişi, aynı artış için $42,000’lık muazzam bir maaş zammı almak durumundadır. Bu da pek mümkün görünmüyor öyle değil mi?

Araştırmaya yön veren Chris Boyce: “Yaşadığımız toplumlarda paranın ruh halimizi iyileştirerek hayatımıza büyük bir mutluluk getireceği yönünde şişirilmiş bir algı var. Diğer taraftan iyi bir zihinsel sağlığın değeri tam anlamıyla anlaşılmış değil ve insanlar psikolojik terapinin ruh halimizi iyileştirmek konusundaki güçlü etkisinin farkında değiller.”

Eğer bu doğruysa, neden pek çok hükümet ekonomik büyümeye takıntılıdır ve zihinsel sağlıkla pek alakadar olmaz? Bu bağlamda örnek olarak gittikçe zenginleşen ama daha mutlu olmayan Çin’i ele alabiliriz. Çin de pek çok örnekten sadece biri tabi ki.

Pek çok büyük ekonomideki büyüme Çin’e göre daha az olsa da mutluluk üzerine etkileri neredeyse aynı: Sıfır; ya da sıfıra yakın. Herhangi bir aklıselim(!) buna “Çünkü dünyayı döndüren paradır!” diye cevap verecektir…

Beni düşündüren bir şey de hepimizin paranın bizi mutlu etmeyeceğini sağgörülü bir şekilde onaylarken sonra gidip günde 12 saatini -ya da her ne kadarsa- veriyor oluşu.

Düşünsenize yıllık maaş zamları ya da bonuslar yerine hepimiz duygularımızı anlayan bir yabancıyla birkaç saatliğine konuşmaya teşvik edilseydik (psikolog, terapi vbz.) ne kadar mutlu olabilirdik.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir